04
Jan

A page on Chris’ Diary

Yesterday was my birthday (December 23). It was a happy yet the most miserable birthday I had so far. A very special birthday of my life I guess since a lot of things run through my mind.

Happy because the entire day, I had this special someone who gave me a definition of LOVE, indeed sacrifice. I quitted on my clan, on G4M, and stop entertaining flirt unknown texters at least on the level of not asking even who they are. We didn’t bother what time was it to stop cruisin’ because the hands of the clock ran smoothly.

Miserable because at the end of the day, he broke the news that we can never be together. I am not asking him to replace every sacrifice I did. Neither considering those sacrifices before he make his decision. But at least recognizing and acknowledging those efforts would help me understand that even those sacrifices would not reconcile the fact that he doesn’t love me. As Peter Parker once said and I agree, “Leave someone, you have that right. But the least you can do is tell them why. Because what’s even worse, what’s even more painful than being abandoned, is knowing that you’re not even worth an explanation.”I quitted on my clan though I gained a lot of friends. Even the G4M which is a safe place where I know I belong. Until the heartbreaking rush back on my mind of the two men who destroyed my concept of LOVE, HONESTY and FAITHFULNESS, a year ago after I met them. It’s not the news that hurts most. It’s the post trauma that follows it. It’s waking up and checking up your cell phone for the message that isn’t there. It’s like starting your life over again and you have no idea where to begin. If he only knew how painful it is just to be friends with him, parang break up everyday ang feeling.

I seldom ask wishes to God. I hope this point in time; he’ll give me the strength to overcome these challenges. A year from now, I’ll be graduating at the University of the Philippines. This is where I really enlightened of the concept of bisexuality.

Pero dumating ako sa punto na bigla akong nalito. I am 21 now. The time where I think I really have to decide where my path should go. What I need now are open minds, to accept me for who I really am. I know this would be hard. Marami sa mga makakabasa nito ang magsasabi na hindi ako normal at maaaring asarin pa ako. But I know that this is the world where I belong. Yung hindi ko kelangan magpretend sa harap ng marami. Kumikilos naman ako na hindi kabastos-bastos sa harap ng mga tao at alam kong yun naman ang gusto kong mangyari, kung sakaling aminin ko to sa lahat ng kaibigan at kakilala ko – oo, bi ako.

I experienced a lot in this path I chose. Katulad ng sinasabi ng mga “normal”, nasaktan na rin ako ng maraming beses. Umiyak ng ilang gabi. Nagmahal ng parang nasa alapaap. And I guess, pareho lang naman kung babae o lalaki ang mamahalin ko, kailangan ko lang alamin kung san ba talaga ako sasaya at alam kong hindi ko lolokohin ang sarili ko. Yung ex-girlfriend ko nga sobrang naintindihan ako at matapang kong inamin sa kanya. Ayun, sobrang close na namen ngayon.

Pero totoong natatakot ako ngayon. Ngayong dumating yung 21st birthday ko. Hindi ko kasi alam kung magkakapamilya pa ko sa gagawin kong to. But definitely, gusto kong magkaroon ng anak, pero sa piling isang katulad kong lalaki na magmamahal at tatanggap sken ng buo. Yung kaya akong ipaglaban at hindi ako ikakahiya. Syempre gagawin ko din yun in return. Parang yung nakita ko lang na couple na naglalaro sa magkatabing arcade ng Timezone. Siguro “hustler” na yung isa sa paglalaro nya ng Tekken Tag dahil sa hindi pa rin siya maitaob ng 10 nag-challenge s kanya, habang yung partner nya e nangangapa pa sa Tekken 5. Pinagmamasdan nya kung matatalo na yung partner nya, at nakikipagpalit siya ng game everytime na nasa peligro ng buhay ng partner nya kahit pa yung sarili niyang laro yung matalo.

Naiinggit ako sa ibang couple na kayang subuan yung partner nila habang kumakain sa isang restaurant kahit pareho silang lalaki. Yung pag alam nilang galit at nagtatampo ang isa’t isa, isang yakap at halik lang kahit nasa gitna ng mall, ayos lang, para lang gumaan ang pakiramdam ng isa’t isa at mawala na ang pagtatampo. Yung minsang mahuhuli ko ang sarili ko sa gitna ng gabi na hawak ang cellphone at nakangiti, cguro sa paghihintay ng iisang goodnight text. Yung simpleng dahilan ng pagngiti ko kahit nasa gitna ako ng daan at biglang papasok ka sa isip ko. Yung excitement na makauwi ng bahay after work para lang makita at makasabay ka kumaen, matulog ng magkayakap. Mga simpleng bagay na alam kong dun ako mas masaya.

Sana dumating na sa buhay ko yung magmamahal sa akin ng totoo. At kung dadating ka sa buhay ko, nawa’y ibalik mo ako sa landas na naligaw ako. Ipapangako ko sa’yo ang walang kundisyong pagmamahal…hanggang sa pagpawi ng mga pusong nasugatan at matagal na nahimlay sa kawalan.

05
Oct

Isang Pahina sa Tala-arawan ni Chris

“I need someone to love me for real. I don’t need a good looking player, I’d rather have someone with nothing to be proud of but will surely love me and care for me… :C”

—>Insecure ako pag nakakarinig ng mga masasayang couple. Madalas kasi ako magset ng mga standards, in the end wala ako mahanap. Nagagalit ako pag may mga naghoholding hands sa harap ko, nagki-kiss. Sabay pag nagkatampuhan, simpleng alo lang, ok na ang lahat. Gusto kong magmahal ng isang ordinaryong tao. Kahit wlang maipagmamalaki sken, willing naman isahare lahat ng lahat sa kanya.


“So, here i am, wishful looking, for a person who would stay with me, and be with me always. someone who i look forward of going home every night after work, whom i can give lots of good night kiss, and someone who really deserve my love.”

—> (d ko kaya ituloy ngayon) too emotional…

..soon

14
Feb

Catch the Ball

“…para kang isang bola, ang dali mong bilugin, ang sarap din paglaruan. Ipapasa sa iba, hahabulin ng kabila. Ang masakit lng, sa kasayahan ng kanilang paglalaro, wala sayong sumalo. Ikaw din pala ang lalabas na talo…”

…soon!
Precioussized

30
Jan

The Promise

listen

 

1_2

If you wait for me then Ill come for you
Although Ive traveled far
I always hold a place for you in my heart
If you think of me, if you miss me once in awhile
Then Ill return to you
Ill return and fill that space in your heart

Remembering
Your touch
Your kiss
Your warm embrace
Ill find my way back to you
If youll be waiting
If you dream of me like I dream of you
In a place thats warm and dark
In a place where I can feel the beating of your heart

Remembering
Your touch
Your kiss
Your warm embrace
Ill find my way back to you
If youll be waiting
Ive longed for you and I have desired
To see your face your smile
To be with you wherever you are

Remembering
Your touch
Your kiss
Your warm embrace
Ill find my way back to you
If youll be waiting
Ive longed for you and I have desired
To see your face, your smile
To be with you wherever you are

Remembering
Your touch
Your kiss
Your warm embrace
Ill find my way back to you
Please say youll be waiting

Together again
It would feel so good to be
In your arms
Where all my journeys end
If you can make a promise if its one that you can keep, I vow to come for you
If you wait for me and say youll hold
A place for me in your heart.

13
Jan

I couldn’t ask for more…

This will be my first time to write in a different mood.
I mean, in a lighter one. I did most of my entries when I feel hopeless,
depressed and alone. But this time, I am writing to celebrate this happiness I
couldn’t explain. This happiness I couldn’t ask for more.

We met in a different way. I considered you as my Enemy #
1 but you chose to look at me as a confused lamb, which walks in a wrong,
distorted and crooked path. We both laugh every time we remember this irony.
And until now, I can’t believe that you’re still here, understanding and
believing that I am really a good seed. Or should I say, you’re just too good
to be one.

I send you the copy of my previous blog entry. Those we’re
the times when I think of you as an asshole, an enemy, isang tae na di ko maalis sa pang-amoy ko. My intention of sending
you the blog was to for you to know how I am really hurt. For you to feel the wounds
that enveloped my heart. But after some time of loneliness and single-handedly,
there you came…(verbatim)

 “No im not doing to save my face, chris. I jst felt as
well that ths s d ryt thng to do.

I hav kept my silence and it did me no gud. Napasama p
2loy lalo ako syo.

Thanx 4 undrstandng tho.

 

I knw dat d ryt one wil com our way one day, and wen dat tym
comes well be happy 4 d broken roads we hav walkd on.

Iv never met u but deep down I fill u r a good one…

U dserve to b truly loved.”

After a moment or two, we started to communicate with
each other. But the initial motive was to help me do well with my past. I
refuse at first and decided not to make up with you since it was still new to
me. We just allow each other to heal on our own.

Now here we are, unconsciously exerting a pull on each
other. I started to care for you and I don’t want you to revert from where you
are before. I find you too kind that’s why I won’t let you be hurt by anyone.
More than anything else, I am starting to fall for you.  I am in deep hurt every time he ‘makes fool of
you’. Moreover, I am starting to find the need of you, my strength and courage
for the broken roads that I’ve walked on. I never imagined myself being this
close with you now. And I thank God for letting me know you better. Poles apart
from what I used to know about you.

As what I usually hear from the lines of the song:

 And these are the
moments
             I thank God that
I’m alive
            And these are
the moments
            I’ll remember
all my life
            I’ve got all I’ve
waited for
            And I could not
ask for more 

I could not ask
for more than this love together
            I could not ask
for more than this love with you
            And every prayer
has been answered
            And every dream I
had come true
            You’re right
here in this moment
            Is right here
where I’m meant to be
            Here with you,
            Here with me…

 I won’t leave
this battle with you. As what I have promised to you, I want to be the one to
care for you. Just as the need of me to be cared by someone as lovely and kind
as you. And if that happens, I can straightforwardly say that I couldn’t ask
for more…

 I badly miss you…

Pic

22
Dec

Force acted upon by Love…

Broken_heatedjpg1

When a man meets a force he
cannot destroy, he destroys himself instead. But in the end, he’ll find himself
empty, hollow and bitter. I don’t know how to carry this, but I am hurting. And
in the long run process of healing. I am learning to love myself…


It is really difficult to fall in
love at the wrong time.
At time when someone you loved have had his past a week
when the two of you met. You assumed that it will be fine. That the love that has
crop up among the two has already gone. And as you celebrate your liberty, the
love intensely enveloped you. You think that it will be fine. You assume that that
thing will help you strengthen the force between the two of you. But when the
past started to regain the communication after the 2 years of love between them,
you cannot help but accept that the two years is a strong force you cannot
destroy. You talked with your partner and get the assurance that the past has
already gone. Your love says “yes”. But their actions seems complicates your
relation.


Falling and assuming that this
love could be the last.
I am really hurting now; the kind of hurting that no
one wants to feel. I already viewed my plans for the next 2 or 5 years. The love
that everybody wants to experience. I had loved you. And I know that you also
loved me. But if that love is in the form of a rebound, I accept it. We met a
week after your 2 years breakup. But I do not believe in 3 months rule as Popoy
says in “One More Chance”. But it
hurts more when you get the assurance while you show indifference.


I don’t know how to carry this,
but I am hurting.
I don’t know if it is best to show strength, or to cry
rather. But anyhow I do, I am hurting. The processes I am thinking right now
might not suffice the whole thing. To see you happy I know would help in a way.
But seeing you happy in his side again is different. I feel that you’re already
with each other. And it really hurts me.


The force that you gave me would
makes me stronger. And as you put that force a little harder, you would enjoy
your own business I guess. So ironic, but the third Law of Motion by
Newton says…For every action, there is an equal and opposite reaction. I hope in the end, you would experience the same. 

I will survive in this, I promise. Broken_heated
And I hope to be
in better hand.


 

05
Jul

| Alamat ng Sibuyas |

     Kanina ang unang pagkakataong nakita kitang lumuluha habang naghihiwa ng sibuyas. Hindi ka naman ganyan dati.

     Noong paslit pa lang ako’y tuwang-tuwa na akong panoorin ka habang naghahanda ng hapunan. Pinagmamasdan ko kung paano mo hinihiwa nang dahan-dahan ang mga gulay, kung paano mo budburan ng asin ang sabaw ng nilaga. Inaabutan pa kita noon ng bimpo sa tuwing tumutulo ang pawis mo dahil sa init ng kalan. Ayaw mo akong palapitin sa iyo tuwing naghihiwa ka ng sibuyas dahil sabi mo’y maluluha lang ako. Ayaw kong maniwala sa’yo noon, dahil hindi naman kita nakikitang lumuluha.

     Nang sinubukan kong amuyin ang mga hiwang sibuyas, pinagalitan mo ako dahil napaluha nga ako. Inabutan mo ako ng bimpo at inutusang tapusin na lang ang aking mga takdang-aralin. Hindi mo naman alam na pinagmamasdan lang kita at iginuhit habang ika’y naghihiwa ng sibuyas. Sinigurado kong tama ang kulay ng suot mong daster, ang ayos ng iyong buhok, at ang dami ng sibuyas na hinihiwa mo.

     Pinakita ko sa iyo ang aking ginuhit. “Paglaki ko gusto ko maging artist,” sabi ko. Ngumiti ka at kinuha ang aking iginuhit, pinuri, at ikinabit sa pinto ng pridyider. Tinanong kita kung anong gusto mo maging paglaki mo noong bata ka pa, pero hindi ka umimik.

     Naghahain ka na ng hapunan nang dumating si Itay. Lumuhod ka sa harapan niya at tinanggal ang kanyang sapatos na topsider, at minasahe mo ang kanyang likuran. Pinagmamasdan ko kung paano mo alagaan si Itay. Pinagmamalaki kita kaya naisipan kong iguhit ka habang suot mo ang daster at tangan ang walis, ginuhit ko sa tabi mo si itay na suot ang plantsadong polo at hawak ang kanyang attaché case. Sa sobrang ganda ng aking ginuhit, minabuti kong ipakita at ipagmalaki ito sa iyo. Akala ko, makikita ko muli ang iyong ngiti at ididikit mo uli sa pridyider ang aking obra. Ngunit hindi ka umimik at nilapag lang ang aking ginuhit sa lamesa. Alas-otso na ng gabi nang ihatid mo ako sa aking kama. Gabi-gabi kong inaabangan ang iyong mga istorya at kanta. Magaling kang umawit at gumawa ng mga kwento. Kinuwento mo sa akin ang isang prinsesa na sinusungkit ang mga tala. Inawitan mo rin ako ng mga kantang pampatulog. Alam kong magigising ako bukas para masungkit ang mga tala na kinuwento mo sa akin. Inisip ko rin na kung sa pagkanta lang, kaya mong talunin si Sharon Cuneta. Maliban sa paghiwa ng sibuyas, dito ka pinakamagaling. Magiging sikat kang singer. Sa mga kanta mo lang ako nahihimbing.

      Kanina ang unang pagkakataon na nakita kitang lumuluha habang naghihiwa ng sibuyas. Nais ko sanang ipaalala sa’yo ang mga pangyayari noong bata ako. Nais kong sabihin sa iyo na hindi mo pa rin sinasagot ang matagal ko nang itinatanong sa’yo. Hindi ka pa rin umiimik. Patuloy lang ang pagtulo ng mga luha mong tila ulan na pumapatak sa iyong daster. Ngayon, natupad na ang pangarap kong maging isang ganap na artist. Gusto ko sanang iguhit kang muli habang naghihiwa ng sibuyas, ngunit hindi sa ganyang hitsura. Kung sinabi mo lang sana ang pangarap mo noong bata ka pa, hindi kita iguguhit na kasama mo ang walis at mga sibuyas.

02
Apr

Sunken Garden

Nasaan…

     Bakit ganun, kung kailan wala na yung isang tao, saka mo hahanapin yung presensiya niya, dati sinasabi mo na kaya mo kapag nawala siya, tapos mangangako ka na babalik ka, parang bola, o kaya freesbie, dati natutuwa akong panuorin sila sa Sunken Garden, habang malaya sa paglipad, ang taas, na tipong parang di mo na maabot sa sobrang taas niya, ikaw naman, mababa lang, malayo ang pagitan nyong dalawa, pero sa paglipad niya, mangangako namang babalik, pero di mo siguro kung sakto ang pagbalik niya sa sayo, yung diretso ang bagsak sa kamay mo, minsan kasi kailangan mo pang lapitan o kaya gumawa ng ilang hakbang para lang muli mo siyang maabot, pero ngayon iba na, wala na yung dati nyong matamis na alaala, parang ice cream nung matanda ng minsang mainitan ako, ang tamis, naaalala ko tuloy yung ice cream na pampalubag loob ko sana sa ginabi nating pag-uwi, kinain n’yo kaya, o baka natunaw lang, parang pagkatunaw ng pagtitinginan natin sa isa’t isa, dati makulay, ngayon parang maputla na, parang yung mga damo at puno sa malukong na hardin na minsang tinatambayan ko, maputla, walang kulay, nakakaawa silang tignan, parang naghihingalo o kaya’y sobra sa pagmamakaawa na makadama ng konting tubig, ng konting dampi, ng konting pagmamahal, pero parang malabo na, parang hindi na rin gaano kalinaw, parang yung usok na lumalabas mula sa mga iniihaw na barbecue sa beach house o kaya sa maulap na langit na madalas nagpapasarap ng pakiramdam ko, pakiramdam na sa mga usok na iyon ay itinatago ko, hindi naman nawawala pero itinatago ko, kaya minsan naghahanap ako, kung nasaan na nga, ano ng ginagawa, ano ng mga huling balita, pero masaya na ako sa kalagayan ko ngayon, natutuwa ako na may isang taong nagtiyaga at nagmahal sa’ken, kilala mo na yun kung sino ka, naiisip ko lang yung mga alaala, mga pangako, mga … nabigong pangako, hindi ko rin alam kung may kasunod pa yun, pero hindi na ako masyodo umaasa, na tulad ng dati, na gaya ng dati…

28
Feb

Hit List 4/5 & 5/5

Masaya na buhay ko ngayon. Hehehe. Yun lang. Tapos na ang lahat. I have to move on. 

27
Jan

Hit List 3/5

    I really want to end this up. At this moment, I can say that I’m ready to face every consequence that this action might bring. You may not be the perfect person for me, and so do I.

    Kailangan ko na lang tlga siguro tapusin ‘tong nasimulan ko. Tutal naman ilang araw na lang, marami nang magbabago sa’ken, sa’yo. Tulad nga ng sinabi mo, hindi ko na kailangang umasa, dahil wala na akong maaasahan sa’yo. Hindi ko rin siguro pagsisisihan ‘tong magiging desisyon nateng dalawa, dahil ako, lumaban pa rin hanggang sa huli na alam kong kaya ko pa. Pero napuno na rin ako. Sa mga oras na ‘to hindi ko nakikita yung dating ako na, naaawa sa sarili habang nagsusulat ng mga blog na tulad nito. Gumagaan na rin yung pakiramdam ko. Kahit papano kasi nailalabas ko na LAHAT-LAHAT dito. Tapos na ko umiyak, umasa, magpakamartir, magmukhang tanga. Ngayon unti-unti nang lumiliwanag buhay ko.

    Dun sa mga nakakasa nang halos paulit-ulit nang tema ng blog ko, pasensya na kayo, siguro dumating lang yung punto ng buhay ko na masyado akong seryoso, sa totoo lang pag nakilala n’yo ako—baka maubusan kayo ng hininga sa kakatawa. Sa mga kwentong walang katuturan kung balat lang ang titignan, pero malaman pala kung babalatan n’yo lang. Minsan lang ako magseryoso, kaya maninibago kayo kung makita n’yo ako minsang nakatunganga, nag-iisip.

    Sa totoo lang, pilit kong hinihila ang panahon at ang oras papalit. Gusto ko kasing iwanan na yung buhay ko na mapag-isip, sa mga bagay-bagay na dapat tinatawanan ko lang. Gusto ko rin naman makita yung sarili ko na masaya—sa piling naman ng iba. Yung alam kong hindi ako paglalaruan, hindi manloloko, hindi manggagamit. Ipinapangako kong magiging ganun din ako.

    Sa totoo lang, wala na kong inaasahan, tinatapos ko na lang ‘tong blog, dahil sayang lang yung mga nauna kong pinaghirapan kapag hindi ko pinagpatuloy. Pero pagkatapos nito, handa na ko sa mga magiging kapalit ng desisyon na ‘to. Tutal, wala na rin akong maaasahan dun sa taong, minsang ipinaglaban ko. Kung dumating man yung araw na magkasalubong landas namin, wala na akong maaalala. Itatapon ko na rin LAHAT-LAHAT.

    Hindi na ako yung taong nakilala mo noon. Marami nang nagbago. Tinuruan mo ako, salamat. Dalawampung araw na lang hinihintay ko. Gusto kong matapos na ‘tong kahibangang ‘to. Kung sa kinakabahan, oo. Hindi ko maaalis sa sarili ko yun, hindi din ako magpapaka-impokrito na sabihin hindi na kita mahal. Pero nalaman kong, pwede rin pala yung mawala, nang dahan-dahan. Gaya siguro nang nararamdaman mo, para naman maging patas din ako.

    Malapit na yung araw, hindi na rin nga pala ako maghihintay sa’yo sa araw na yon. Wala na. Tapos na. Salamat