Before, i’m alone!
I never had a chance to know each one of you.
I thought it would be easier for me.
Living in a place where there’s no one else but me.
But now, i’m tamed.
you’ve made it, yes, you made!
All my thoughts changed
All my actions bahaved
All my secrets revealed.
I guess you’re unfair!!!
Before, you made me laugh
but now, I laugh alone
some says I’m crazy
Living in the memories not really for me.
Before, you made me cry
those were the days when we had an argument
but then i’m thankful
coz my tears gone for a reason
realizing my faults,
understanding my moods.
but now i cry alone
You’ve made me miss all those tears
You’ve made me reminisce the years
some says I’m crazy
Crying for a person doens’t really minds me.
Before, you made me feel special.
How happy I am to receive messsages from you
How silly I am to jump for laughter when I saw it came from you
And now I think of you.
how crazy i am to save all your messages in my fuckin’ cp
how stupid i am to put your letters in my heart, metaphorically in a box
but now you didn’t response
how annoy you are after your cp beeps,
knowing that it’s me after all.
And now I’m dead,
i guess your not alarmed.
"that’s only chris anyway", you may say
You made me laugh
You made me cry
You tamed my life
And now,
what i want is
"BIgay mo na testi ko plsss…"
ni: Christopher Radcliffe (hehehe)
*Isang pagpupugay sa mga journalist na sunod-sunod na pinatay 2005.
Sa pagkalansing ng barya sa lata,
tibay ng loob at pag-asang buhay ay madugtungan
waring sa bawat barya’y buhay ko ang nakalaan
lalapit ang gabi,
susunod ang araw,
isang panibagong umaga ang sa aki’y maghihintay
Sa pagkalansing ng barya sa lata,
hinagpis ko’y gumagaan,
lumiliwanag,
nagbibigay ng saysay sa buhay kong tila kandilang natutunaw
buhay ko’y napupodpod
pag-asa’y namamasdan
Sa pagkalansing ng barya sa lata,
nakilala ko ang dilim at liwanag
namalas ko sa aking kaisipa’y
nagkukubli ang sinag ng katarungan
lumalaganap
at mabilis na lumalaganap sa kaisipan ko
ang kanilang buti at sama
binabakli ang aking panulat,
binubusalan ang aking bibig,
tinatakpan ang kanilang mga tenga sa namamaos kong tinig
na sila,
na sila ang may dulot
Sa pagkalansing ng barya sa lata,
kinatok ko ang kanilang mga puso upang umamot ng kalinga
subalit isa man sa kanila ay hindi nagdalang-habag sa aba kong kalagayan
na para bagang isa akong pusakal,
mamamatay,
magnanakaw,
ang taning ginawa ko lang nama’y ikinilansing ang barya sa lata
nang malaman ng tao kung bakit barya na lang ang natira
sa pag-aakala kong gagamayin nila ang kanser ng lipunang Pilipino,
itinuring nila akong aso, ulol at di matino.
Ito ba talaga ang batas ng bayang sinta ni Bonifacio
mga ulong sa putikan pupulutin bawat di yumukong ulo?
sa pahinuhod kong lampas pagmamakaawa,
pinatay akong hindi man lang narinig ang kalansing ng katarungan.
