Gusto Kong Mawala
Gusto kong mawala. Yung mawala ng ilang mga araw. Tapos hahanapin ako ng mga tao. Ipaparamdam nila sa ‘kin na i exist pala. Pero ang masaklap dun, ndi naman ako si invisible man na pwedeng maglaho nu mang oras ko gustuhin.
Ang daya nyo kasi! Magmamahal kayo ng minsan at sasabihin niyo na nasaktan kayo. Kung gaano kasakit sa inyo, kayo lang ay may alam. Pero kung gaano kasakit sa ‘men, kayo lang rin may alam. Kung paano kayo nasaktan, walang rason para pansinin o pakinggan nyo kame. Kung gaano naman kasakit sa ‘men, kayo lang rin ang may alam. No doubt na kami agad ang mali. Kapag naghanap ka naman ng tao na gusto mong sabihan ng nararamdaman mo, dahil nga sa ayaw ka nyang pakinggan, masama ka pa rin. Sasabihin niya sa iyo na pinagkakalat mo.
Gusto kong mawala. Para makalimutan ko kahit minsan na nag-exist ka pala. Para makalimutan ko na naging bahagi ka pala ng paglipas ng buhay ko. Pero pano ko gagawin yun, indi ko nga kaya na kahit minsan ilagay sa isip ko na kaya kong mag-isa. Pinilit mo akong alalahanin kita.
Oo aaminin ko na, hanggang ngayon. Pero hindi na ko umaasa na magagawan pa ng paraan yun. Na magkabalikan pa tayo. "Nangangarap lang ako". Ewan ko. Naaasar na ko sa utak ko. Kung bakit sa pilit kong ilagay sa isip ko na wala ka na, dun pa niya ibabalik sa iyo yung mga alaalang ayaw mong pakawalan sa isip mo.
Gusto kong mawala. Mawala nang matagal, baka sakaling maisip mo rin kasi na may nakaraan tayo. Sa pagpipilit mong itago sa iba na kahit papano tinitxt kita, ewan ko kung ano nasa isip mo. Sa pagmamayabang mong marunong ka na ng kung ano-ano—sigarilyo, alak, magnakaw, magsinungaling. Nakakatawa lang, ewan ko kung pagmamayabang ba yun o epekto lang ng kabaliwan. Ewan ko kung kabaliwan sayo, malamang bagong buhay ang tawag mo.
Pero ayoko na, tapos na ang paghihibang ko. Hanggang dun na lang yun siguro. Salamat na lang sa lahat.
