Pasaway…

    Have you experienced the feeling of loneliness na tipong akala mo hindi na gagalaw ang oras at hinihintay mo na lang dumating ang gabi at dalawin ng antok? Yung pakiramdam na nabubuhay ka, na ang oras ang nagpapatakbo ng buhay mo at hindi ikaw bilang tao, ang nagpapagalaw dito? Pero sabi naman nila, "A time you enjoy wasting naman, is not a wasted time."
    Enjoy lang ako panoorin ang paglubog ng araw sa Sunken Garden kahit tapos na klase ko. Masayang tignan yung mga naglalaro ng soccer kahit ilang beses na ‘kong natamaan ng bola nila. Yung diretso ng SM dahil isang sakay lang SM from UP, na wala namang ginawa kundi maghanap ng bagay na maglulustay sa pera na matagal mong hinitay. Ayun, sa pag dating ng oras na kailangan mo na, butas na bulsa mo. Tapos, kapag kumakain ka sa Chowking ng Ciao fan, nai cha, at halo-halo; super value meal ng Jollibee; sprite float at burger value meal ng McDo; umiinom kape ng Mocha Blend, Gava Blend at Starbucks kahit bawal sa’kin ang kape, malalamig na ice cream ng Ice Monsters at Icebergs, cakes ng Red Ribbon. Tumambay sa UP EDSOC, daanan ang Melchor Hall, ang minahal kong College of Engineering. Mamili ng damit sa Maroons, ang malalaking yelo ng Zagu sa dulo ng Shopping Center (SC), murang films sa Film Institute, ayun parang gusto kong manghatak ng taong dumadaan para samahan ako sa mga trip ko. Pero as if naman na may mahahatak ako.
    Minsan nakakasawa na rin. Papasok ka, uuwi ng gabi. Pag uwi, gagawa pa ng kung anu-ano. Paulit-ulit na lang. Hindi na nga rin ako bumili agad ng cp matapos mabasag yung dati kong unit e. Para hindi na rin ako controlin ng cellphones. Wala na rin namang masyadong silbi sa’kin yun e.
    Tapos pag graduate ko, i’ll continue my study for my masteral dito pa rin sa piling ng Benitez Hall. Tapos kapag nagturo na ko at least 5 years, i’ll start continue my lost business with the Herbalife company. Kahit sa ibang bansa na ko tumira for that. Babalik ako sa Pinas na ibang-iba na, ako na kokontrol sa buhay ko. Siguro hindi na ko magsasawa dun.
    Nakakapagod na mag-aral, pero sana wag muna ‘ko magsawa. Marami pa kong pangarap sa buhay. Napaka-emo ko talaga. Sana may naka-gets ng mga inner thoughts na nais ko sabihin dyan sa walang kwentand blog na yan.